در سال‌های اخیر پژوهش‌های متعددی در زمینه ایجاد جذابیت و تشویق به پیاده‌روی اختیاری در شهرها انجام‌ شده که از میان آن‌ها مطالعه در محدوده‌های دانشگاهی سهم اندکی را داشته است. در این راستا، کم‌توجهی به مسیرهای پیاده در دانشگاه شهید چمران اهواز به واسطه غلبه سواره بر پیاده وگاها تداخل میان آن‌ها، مسئله جدی کاربران این دانشگاه دانسته می‌شود و برنامه‌ریزی برای افزایش رضایتمندی و تقویت حضور هر چه بیشتر آنان حائز اهمیت است. به عنوان یکی از نخستین اقدامات در این زمینه، ارزیابی مولفه‌های سازنده کیفیت درگذرگاه‌های عابر پیاده این دانشگاه ضروری به نظر می-رسد.

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی مسیرهای عابر پیاده این دانشگاه بر مبنای سه مؤلفه سازنده کیفیت طراحی شهری در مدل مکان پایدار شامل مولفه‌های زیست محیطی، عملکردی، و تجربی- زیبایی‌شناختی صورت پذیرفت تا به این سوالات پاسخ دهدکه کیفیت‌های مربوط به هر یک از مولفه‌های ذکر شده چیست؟ آیا این کیفیت‌ها در مسیرهای عابر پیاده دانشگاه شهید چمران اهواز در سطح مطلوبی قرار داد؟ ترتیب اولویت ارتقا برای کیفیت‌های نامطلوب و راهکار ارتقای هر یک چیست؟

با توجه به هدف ذکر شده، این پژوهش با جهت‌گیری کاربردی و استراتژی موردپژوهی به توصیف کیفیات وضع موجود مسیرهای پیاده دانشگاه شهید چمران اهواز پرداخت. در گام نخست کیفیت و شاخص‌های مرتبط با مولفه‌های سازنده کیفیت طراحی شهری از طریق مطالعات کتابخانه‌ای بدست آمد. سپس پرسشنامه‌ای بر اساس این داده‌ها و مشاهده وضع موجود، تهیه و در اختیار 456 نفر از دانشجویان، کارکنان و اعضای هیئت علمی قرار گرفت و نظرات آنان در مورد کیفیتهای با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون t-student ارزیابی شد.

نتایج حاصل از تحلیل پرسشنامه به روش AHP نشان داد که مسیرهای عابر پیاده در سه مؤلفه یاد شده، در سطح پایینی از مطلوبیت قرار دارند و ارتقا کیفیات نیازمند ارائه یک برنامه اولویت‌بندی میان آنها است. اولویت نخست در ارتقای وضع موجودِ مسیرهای پیاده این دانشگاه، کیفیات ارزیابی شده در پایین ترین سطح، شامل کیفیات شمول‌گرایی ، عرصه همگانی وآسایش اقلیمی از مولفه عملکردی، خوانایی، شخصیت بصری، حس زمان و رنگ تعلق از مولفه تجربی- زیبایی‌شناختی و پاکیزگی محیطی از مولفه زیست محیطی می‌باشد. در ادامه، ارتقای کیفیت‌های نفوذپذیری و حرکت، ایمنی و امنیت از مولفه عملکردی به عنوان اولویت دوم و ارتقای کیفیت‌های سازگاری قرارگاه رفتاری از مولفه عملکردی، غنای حسی از مولفه تجربی- زیبایی شناسی و همسازی با طبیعت از مولفه زیست محیطی به عنوان اولویت سوم جهت برنامه ریزی و اقدام پیشنهاد می‌شود.