با نظر به اینکه کودکی دوران اثرات ماندگار در همه عمر است؛ بررسی تاثیر محیط‌های آموزشی بر شخصیت، روان و رفتار خردسالان از اهمیتی افزون برخوردار است. این مسئله در مورد کودکانی که به علت وابستگی عاطفی به والدین به خصوص مادران خود، به هنگام ورود به فضاهای آموزشی اجتماعی دچار اختلال اضطراب جدایی می‌گردند، امری بسیار کلیدی است. از میان روش‌های درمانی اختلال مذکور، درمان متقابل والدین و کودک، مناسب‌ترین گزینه در مراحل اولیه درمان محسوب می‌شود. این روند درمانی بهتر است در محیطی با ویژگی‌های خاص که مراحل درمان را تسهیل می‌کند، انجام شود. کلاس‌های مادر و کودک از جمله این فضاهای هدفمند است که با بهره‌گیری از رویکرد بایوفیلیک به عنوان یک روش طراحی ادغام کننده عناصر طبیعی و فضاهای ساخته‌شده توسط انسان می‌تواند راه را به سوی بهبود کیفیت زندگی اجتماعی، رفاه روانی و کاهش اضطراب کودکان باز نماید. در این راستا پژوهش کاربردی حاضر با روش کتابخانه‌ای-میدانی به وسیله پرسشنامه ساختار یافته برای طرح پیش آزمون و پس آزمون و جامعه آماری کودکان 3 تا 5 سال به همراه مادرانشان در یکی از مراکز کلاس‌های مادر و کودک در شهر کرج، به دنبال بررسی نقش طراحی بایوفیلیک کلاس مادر و کودک بر کاهش اضطراب جدایی در کودکان 3 تا 5 سال است و در نهایت نتیجه‌گیری می‌کند؛ به کارگیری این رویکرد طراحی در کلاس‌های مادر و کودک تاثیر به سزایی در رفع یا کاهش مشکلات توجه، مشکلات جسمانی، مشکلات پرخاشگری و مشکلات اجتماعی و شخصیتی حاصل از اختلال اضطراب جدایی کودکان 3 تا 5 سال دارد.