یکی از ابعاد شش‌گانه اصلی شهرهای هوشمند در ادبیات بین‌المللی، مدیریت شهری هوشمند است که در واقع می‌تواند حلقه اتصال بین سایر ابعاد نیز باشد و از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. باتوجه به کمتر پرداخته شدن به این مفهوم در حیطه شهرهای هوشمند ایران؛ در این پژوهش ضمن تاکید بر لزوم ارزیابی و تدوین (و تصویب) شاخص‌های ارزیابی شهرهای هوشمند که برای شناخت دقیق وضعیت موجود و برنامه‌ریزی جهت ارتقای هوشمند در کشور و تمام شهرها ضرورری است، سعی شده ارزیابی مقدماتی از وضعیت فعلی مدیریت شهری هوشمند در شهرداری صورت بگیرد. باتوجه به گستردگی تعداد شهرداری های کشور و محدودیت های موجود در این پژوهش برای نمونه صرفا شهرداری شهر تهران(پایتخت ایران) انتخاب شده است. برای انجام این کار در گام اول و با روش توصیفی مبانی و شاخص‌های معتبر ارزیابی مدیریت شهری هوشمند استخراج و دسته‌بندی شده اند؛ سپس با استفاده از فرمول کوکران و در بین جامعه مدیران و کارشناسان حیطه شهر هوشمند در شهرداری تهران، دربین حدود 100 نفر پرسشنامه الکترونیک متناسب با شاخص‌ها، توزیع شده است. سپس با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های کمی T-test و هیستوگرام مرتبط، رگرسیون و آزمون بتا(برای رتبه‌بندی امتیاز بدست آمده شاخص‌ها) تحلیل-های کمی و سپس تفسیرهای کیفی صورت گرفته است. در نهایت نیز بر‌اساس مساله‌یابی صورت گرفته در بخش مدیریت شهری هوشمند شهرداری تهران، برنامه‌های پیشنهادی به تفکیک افق‌های زمانی و در بخش ساختار نهادی و برنامه ریزی مرتبط با مدیریت شهری در حوزه های وزارت راه و شهرسازی، وزارت آموزش و پرورش، وزارت کشور و شهرداری ارائه شده‌اند.